Gazeteler yığın halinde birikip duruyor evde. Eskisi gibi pazar ilavelerini okuyup keyif çatamıyorum; benim yerime bulaşıkları yıkayan biri olsa… Seri Ä°lanlara bakıp, gazaltı kaynakçısının ne olduÄŸunu anlamaya çalışıyorum. Eylül, arka bahçede ceviz düşürmeye çalışan bir çocuk gibi, taÅŸları panjurlara çarpıp duruyor…

Halbuki ÅŸimdi Suadiye’de bir pastanede oturup bir Meksikalı tembelliÄŸiyle geleni geçeni süzme zamanıdır. Okullar açılacak, liseli kızlar defterlerini sıkı sıkı tutarak, çantalarına rozetler takarak geçecekler yollardan… Her biri bizi bir teneffüs vaktine götürecek; sahi ne çok hikaye biriktiriyorlar tokalarında…

Sanal alemde de sessizlik var. Selam sabah yok ama herkes çevrimiçi, herkes kendi çevriminin içinde kaybolmuÅŸ bugünlerde… Horoz gibi tünemiÅŸ bakıyorum sabahtan beri, damağımda gereÄŸinden fazla dem atılmış bir çay tadı… Demin ders notlarımı karıştırdım, en önemli yazarlardan iki kelime ile bahsedip hocanın favorilerine sayfalar ayıran bir zihniyetle düzenlenmiÅŸti notlar. DuyduÄŸuma göre 10 sayfalık notu olan ders için 100 sayfa yazan kızlar varmış, üstelik ‘hoca burada güldü’ gibi notlar da düşüyorlarmış aralara. Böyle okulun açılmasına yakın kantin - bahçe muhabbetlerini özlüyor insan; hani kendim gibi okuyup da bir ÅŸey olamamış bir arkadaşı da alıp uzun yürüyüşlere çıkmak, baÅŸarısızlık abidesi transkriptlere bakarak dahiyane yorumlar yapmak cazip geliyor nedense…

Böyle geçer iÅŸte eylül… Yankılı, boÅŸ okul koridorlarında, yeniden bir araya gelme kaçamaklarında, ucuz lokantalarda, kağıt çay bardaklarını çöpe fırlatma yarışmalarında… Ve biz bıkana kadar sararmıştır yapraklar, yeni oyunlar bulmak için döneriz evlerimize, akÅŸama, etkisi zamanla hissedilecek mütevazi bir yaÄŸmur yaÄŸar… Nereden geldiÄŸi olmayan bir balık kokusu, hamsili pilav yapması için sıkıştırılacak bir anne demektir, sonra sahile kısa bir yürüyüş yapılır, kaldırımlardan iÅŸtah toplanır. Ayaküstü sohbetlerde tatil yapmaktan yorulmuÅŸ arkadaÅŸlarla selamlaşılır, yılın bu zamanında kimse çaktırmaz ÅŸairaneliÄŸini…

Sonunda anlarız ki, yaÅŸlanmışız bir yaz daha…