Yazamak’ı takip ediyor musunuz bilmiyorum, orada yazdığım yazılara bakıp, hımm bu herif napıyo acaba diye düşünenleriniz (Esra Abla:) vardır mutlaka. Bu altı ay içinde farkettiğim şeylerden biri de blog’daki atmosferin çok daha samimi olduğu. Bir diğer izlenimim, burası oldukça rahatlatıcı bir blog olmuş, farkında olmadan burada bir tür yalı çay bahçesi ferahlığı sağlamışız birlikte.

En son yazdığım hikaye benzeri şeyi nisan ayında kaleme aldım, şubatta okuldan mezun olmuştum, sonra birden vakit çok hızlı geçmeye başladı. Öyle ki elime kalemi alacak sükuneti bir türlü bulamadım desem yeridir. Şimdi bazen evde oturarak, bazen de İstanbul’u gezerek geçiyor günlerim. Bir de Milli maçları korkunç bir coşkuyla takip ediyorum tabii, abartı falan değil, gerçekten korkunç. Maç esnasındaki yaptığımız ses kayıtlarını yakında bilgisayara atıp paylaşınca anlarsınız gol sevinci nasıl bir şeymiş!

Evet, bu üç paragraf halen hayatta olduğumu kanıtladığına göre burada kessem fena olmayacak. Kendinize iyi bakınız, daha öte Allah’a emanet olunuz efendim…

Buralardayız…

Dualarınızı ve iyi dileklerinizi bekliyorum…

www.yazamak.com

Bazen gereksiz yere aksileştiğimi farkediyorum. Gazete okumak, haberleri takip etmek bu aksiliğimi körüklüyor, günlük doğrularla yaşama hastalığına kaptırıyorum kendimi. Olaylara soğukkanlı bir bakış açısıyla yaklaşamıyorum, hoşlanmadığım bir şey gördüğümde küfürü basıveriyorum hemen… Bir arkadaştan duyduğum olumsuz bir yorum, kafamın içinde günlerce dolaşabiliyor, bazen o kadar bunalıyorum ki çareyi vurup kafayı yatmakta buluyorum…

Bu durumun sebeplerini düşünürken aklıma çok güzel bir şey geldi, daha doğrusu neyin eksik olduğunun farkına vardım: Eskisi gibi düzenli olarak kitap okumuyorum… Gerçek ve olgun bilginin, yani kültürün tek taşıyıcısının kitap olduğunu unutmuşum galiba… Sadece fındık-fıstıkla yaşamaya çalışan bir adamın açlığı ve huzursuzluğu içindeyim, şöyle güzel bir kitap okumayalı uzun zaman olmuş çünkü… Medyanın insanı aptala çeviren gündemiyle sarhoş, gündelik değerlendirmeler ve sloganlar peşinde koşarken, dayandığı kültürel temelleri görmezden gelen bir ruh haline bürünmüşüm; sakin olmak, rahat olmak, ayağını yere daha sağlam basabilmek için gerekli olan entelektüel birikimi (kelimeyi argodaki anlamıyla çizilen ‘entel’ tipi için kullanmıyorum tabii ki) ihmal ettiğimi itiraf etmeliyim.

Kitaplar ağırbaşlıdır, sakindirler, yalan yanlış bilgilerle dolu bile olsalar dürüsttürler, gazetelerdeki dolambaçlılık onlarda yoktur, niyetleri hemen belli olur. Ne kadar hafif meşrep de olsa ciddi bir emeğin, çalışmanın ürünü olduğu için bir kitap, size en alt düzey estetik beklentilerinizi sunmadan gözünüze giremez. Sadece duygulara değil, akla, şuura ve vicdana da hitap ederler, emekleme dönemindeki zihinlerimizi besleyen tek anne sütü kitaptır. Ve benim fikrime göre, kitap okumak sakinleşmek, sıkıntı verici günlük meşgalelerden uzaklaşmak, kendini dinleyebilmek için de bire bir…

Velhasıl televizyonu açıp her haberin ardından küfürü basmaktansa, çayı demleyip şöyle güzel bir kitabın kapağını aralamakta fayda var. Yoksa ömür boyu ‘bilen adam’ın sahip olduğu rahatlığa bakıp imreneceğiz…

Çok sevdiğim bir büyüğüm tarafından şık bir defterle ödüllendirildim, yaklaşan bayram vesilesiyle… İnsanların aklına hala defteri-kitabı getirdiğim için çok memnun oldum. ‘Senin çok yazman lazım…’ dedi ayrıca… İÜ’den arkadaşım sevgili Aydın Özdemir de memlekete gitmeden önce uyardı: ‘ Takma kafaya sen, iş bak iş, bak bir ay sonra bitiyor okul!’….Gülüştük…

Yeni bir yıl ve yeni bir bayram yaklaşıyor efendim… Bayramınız ve yeni yılınız kutlu olsun…

 Bugün çok güzel bir kış şiirini paylaşmak istedim…Ahmet Muhip’in Kar şiiri…Bilenleriniz vardır mutlaka, biraz da bilmeyenler için…

KAR

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanllık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu’dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Ahmet Muhip DRANAS

Sorular :

* Blog yazmaya ilk defa nasıl başladım?
* Blog yazılarımın konusu belli bir çizgide olması için çaba gösteriyor muyum?
* Yoksa içimden geldiği gibi mi yazıyorum?
* Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor muyum?
* Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?
* Blog yazmayı daha ne kadar sürdüreceğim?

Cevaplar:

1. Sinan Ata diyorum…Efendim, blogumuzun banisi olan Sinan, id’deki bir muhabbet sonrası - aslına bakarsanız tam bir ay sonrası - bana blogu hazır bir şekilde teslim etti. Tam da ‘ Ya bu adam bana blog yapacağıdı, nirde bu herif?’ dediğim bir sırada kendimi blog yazarken buldum diyebilirim (Ne diyebilirim ki, bu çocuk çalışıyor!). Tam tarih isterseniz: 17 Ağustos 2007, blog tarihinde bir deprem!! (Benzetmeni sevsinler!)

2. - 3. Evet gösteriyorum. Edebi ağırlıklı olsun istiyorum, futbol yazarken bile kelimelere, cümlelere özen göstermeye çalışıyorum. Bazen güzel işler de çıkıyor, ama yine de salt bir yazı blogu değil kesinlikle…Okuyanlara iyi şeyler sunmaya çalışıyorum, msn space’i gibi kullanmaktan hoşlanmıyorum. Samimiyet anlamında evet, içimden geldiği gibi yazıyorum çok da mutluyum böyle olduğu için…

4. Hayır (Maalesef mi deseydim) çünkü feragat edecek bir şeyim yok. Eğer anime izlemeyi, msnde takılmayı, maç seyretmeyi, nette harıl harıl dosya aramayı, ya da sadece oturup tembel tembel ‘ Nası olucak bu işler? ‘ diye düşünmeyi işten sayıyorsanız o başka….Ama mesela meraklısı için söyleyeyim: Son Paket hikayesini toplam 50 dakikada yazdım, aklıma geldi, başladım ve bitirdim…Diğer yazılar da pek istisna sayılmaz…

5. Bu önemli bir sorun. Özellikle de yazdığınız şeyler insanların hoşuna gidiyorsa. Edebi paylaşım hepten zor: bir yandan araklanma tehlikesiyle yüzleşiyorsunuz, öte yandan yazdıklarınıza sanatsal bir sos katmak zorundasınız. Yapılan her güzel yorum sorumluluğumu arttırıyor, mesleki blog yazmak gibi de değil bu, yazı yazmadan biraz zaman geçirsem okunma oranı azalıyor, ama beklenti hiç azalmıyor. Yine de bu sayede ortaya çıkan işlerden, edindiğim tecrübe ve geri dönüşümlerden memnunum, üzerimde baskı olmasaydı asla bu kadar şey yazamazdım… (Örnek: 2004′te başladığım ve hala bitiremediğim roman…)

6. Valla Sinan ‘Abi hayırdır, blog kasmıyosun? ‘ demediği gün bu iş bitmiştir! Şaka bir yana, bırakmak gibi bir düşüncem yok. Aksine daha stabil şekilde yazmam gerektiğini düşünüyorum. İlk zamanlardaki geri dönüşümü kaybetmeye başladım, kuşkusuz vize dönemi ve birtakım kişisel sorunlar (öhö, öhö!) da blog performansımı etkiledi, ama yazı işte sonuçta, nasıl derler; ben onu bıraksam, o beni bırakmaz ki…

—-

Ömer etrafına baktı… Pas verecek arkadaşını arıyor…Kimse destek vermedi… Şimdi sola çekti….Kaleye baktı,vuruyoorrr….

Ve Goooolll!!!

http://www.youtube.com/watch?v=u2hYn_4yuhc

‘…Ödevimi yapmamıştım.Final zamanı evde bilmem kaç fahrenheit derece ateşle yatarkene 5 tane sınavımdan olmuştum…Okulun sınav programlarını yapan gerizekalı her kimse, bütünlemelerin hepsini aynı güne, 6 Şubat Salı’ya koymuştu. Evet, 6 Şubat Salı günü 6 tane sınavım vardı.

5 Şubat Pazartesi günü ne olduğunu anlamadığım iki sınava girmiş, yorgun argın eve dönüyordum. Vapurdayken hava tamamen kararmıştı. Karşımda yeşilimsi mavi renkte bir mont giymiş bir kız uyukluyordu…Ve ben giderek sinirleniyordum…’

—

Aklım birden o zalim sınav dönemine gitti. Doğrusu savaş gibiydi. Hastalıktan yeni çıkmıştım.10 (ya da 11) tane ders alıyordum. Hastalık yüzünden bu derslerin 8 tanesi bütünlemeye kalmıştı. Üstelik bunların 6 tanesi aynı güne, aynı güne düşen bu altı taneden ikisi de aynı saate denk gelmişti!

Ve ben eve giderken yukarıda turnak içine alınmış satırları yazmıştım…(Gerçi bir paragraf daha var ama onu buraya yazarsam birileri bana dava açabilir!)

Eskiden sağa sola yazma konusundaki temayülüm daha yüksekti. Hatırlıyorum da, aklıma gelen birçok hikayeyi minibüste, otobüste, vapurda ve günlük hayatın bilimum dumanlı atmosferlerinde kurgulamıştım. Yazı yazma eyleminin en gıcık tarafı da budur zaten: yaptığınız işte alabildiğine yalnızsınız… Bu size inanılmaz bir özgürlük verdiği gibi aynı zamanda üzücü bir gereklilik olan tuhaf bir ilgisizliğe de yol açar. Her Allahın günü birilerine bir şey okutamayacağınıza göre yazdığınız şeyin gelişim sürecini takip edecek birilerini bulmanız da çok zordur.

Sonra…sonra bu yalnızlık ümitsizliğe dönüşebilir. Yavaş yavaş aslında yazmanın gereksiz bir eylem olduğuna dair pis bir duygu benliğinizi sarar. Ne kadar ciddi düşünüyor olursanız olun, yazmaya talip olduğunuz şey ne kadar büyük olursa olsun, bir kalem ve bir kağıtla baş başa kaldığınız o anın çıldırtıcı yalnızlığıyla yüzleşmeniz zorlaşır. Sizi hiçbir şekilde motive etmeyen, aksine otlaştırmaktan başka hiçbir işe yaramayan bir eğitim sisteminin seri malı bir ürünü olma yolundasınızdır artık. Aykırı fikirlerinizin bir önemi yoktur, git gide saklanmaya, daha steril ve korunaklı ortamlara çekilmeye başlarsınız. Kendi beğeninizi yansıtan kitapları okula götürmez, yanınıza kağıt kalem almaz, vapurda fotomaç-fanatik okur, bulmaca çözersiniz…Evde içi boş defterler huzur içinde uyuyadursun, siz elinde transkript gezdiren, ortalama hesaplayan uzatmalı bir öğrencisinizdir artık…

Herkes kendi çektiğini bilir, bu doğru… Ama ben o eski güzel günleri özlüyorum, şimdikinden daha cesur olduğum günleri…Ders kitaplarının boş sayfalarına hikayeler karaladığım günleri… Gecenin körüne kadar roman yazdığım o günleri…Sürekli aklıma gelen şeyleri kuyruğa sokmak zorunda kaldığım o bereketli günleri…Şimdi…gişe kapandı sanırım, artık fikirler güzel hikayelere dönüşmek için beni seçmiyorlar…Galiba ben de bu konuda çok hatalıyım, geçen seneki yazıyı ’sinirleniyorum’ kelimesiyle bitirdiğime şaşmamalı; kaybetmek insanı sinirlendirir…

O gün belki vapurda değil de, yazıyor olmalıydım….